ديروز، امروز، فردا

هانا آرِنت (1906-1975) از نظریه‌پردازانِ سیاسی برجستۀ قرن بیستم، در خانواده‌ای یهودی در آلمان زاده شد. با اینکه بسیاری وی را فیلسوف بر می‌شمارند، خود معتقد بود «نظریه‌پرداز سیاسی» است زیرا فلسفه به «فرد» می‌پردازد، حال آنکه سیاست، امری است که همۀ کسانی را در کانون توجه قرار می‌دهد که «بر این کرۀ خاکی زندگی می‌کنند». آرنت که در دانشگاه ماربورگ، شاگرد مارتین هایدگر بود و در رشتۀ فلسفه تحصیل می‌کرد، در 1929 پایان‌نامۀ دانشگاهش را زیر نظر کارل یاسپرس به پایان رساند و به چاپ سپرد. اما با روی کار آمدن نازی‌ها، آرنت به خاطر یهودی بودنش، نتوانست به تدریس در دانشگاه بپردازد، پس به پاریس نقل مکان کرد، با والتر بنجامین، منتقد ادبی مارکسیست، که از خویشاوندان شوهر اولش بود، آشنا شد، و مدتی در پاریس به یاری یهودیان فراری و پناهنده از آلمان نازی پرداخت. با اشغال فرانسه، آرنت که حالا با هاینریخ بلوخر، فیلسوف مارکسیست، ازدواج کرده بود، به اتفاق شوهر و مادرش، ناگزیر در 1941 به آمریکا مهاجرت کرد. پس از جنگ دوم جهانی، آرنت به آلمان بازگشت، در دادگاهی که مارتین هایدگر را به جرم جانبداری از نازیسم محاکمه می‌کرد، به نفع او شهادت داد، و به روابط دوستانه‌اش با یاسپرس و همسر یهودی او ادامه داد. سال 1950 تابعیت ایالات متحده را پذیرفت و در دانشگاه‌های مختلف، از جمله یو سی برکلی، پرینستون، و نورت وسترن به عنوان استاد مهمان به تدریس پرداخت و در 1959 نخستین زنی بود که در دانشگاه پرینستون به مقام استادی رسید.  
جایزۀ سونینگ (Sonning) دو سال یک بار به کسانی داده می‌شود که در بسط و تحول فرهنگ اروپایی مشارکت کرده باشند. برندگان این جایزه را هیئتی از استادان دانشگاه کوپنهاگ تعیین می‌کند. این جایزه بنا به وصیت کارل یوهان سونینگ، نویسندۀ دانمارکی (1879-1937) از سال 1950 به راه افتاده است. وینستون چرچیل(1950)، آلبرت شوایتزر(1959)، برتراند راسل (1960)، لارنس الیویه (1966)، آرتور کوستلر (1968)، کارل پوپر (1973)، داریو فو (1981)، سیمون دو بووار (1983)، اینگمار برگمان (1989)، کریستوف کیشلوفسکی (1994)، گونتر گراس (1996)و رِنزو پیانو (2008) از جملۀ کسانی هستند که در سال‌های گذشته این جایزه را برده‌اند.
آرنت، هشت ماهی پس از این سخنرانی، در چهارم دسامبر 1975 درگذشت.
آنچه در پی می‌آید، متن سخنرانی هانا آرنت است به هنگام پذیرش این جایزه در دانشگاه کوپنهاگ در سال 1975 که به پیشنهاد سردبیر فصلنامۀ بخارا و برای چاپ در آن مجله به فارسی ترجمه شد و به گمانم در ویژه‌نامۀ هانا آرنت به چاپ رسید.